Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ

with one comment


του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στον ελληνικό δημόσιο τομέα απασχολούνται αμέσως και εμμέσως περί τα 1.110.000 άτομα. Ο αριθμός αυτός υποδηλώνει ότι, με μέσον όρο 3,5 άτομα ανά ελληνικό νοικοκυριό, 3.885.000 Έλληνες εξαρτώνται από το κράτος, τόσον επαγγελματικά όσο, κατ’ επέκταση, και οικονομικά.

Πρόκειται για το 35% του ελληνικού πληθυσμού, ποσοστό που είναι και το υψηλότερο στην Ευρώπη –το οποίο και υπερτριπλασιάστηκε από το 1981 έως σήμερα.

Τούτο σημαίνει ότι, πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως η ΝΔ, μέσα σε τριάντα χρόνια δημιούργησαν έναν κρατικοδίαιτο πληθυσμό τον οποίο τροφοδοτούσαν με δανεικά και που σήμερα αποτελεί για την χώρα και το μέλλον των παιδιών της ένα πολυπλόκαμο και κυριολεκτικά αδίστακτο τέρας. Πρόκειται για μία ακίνητη και σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένη γραφειοκρατία ολοκληρωτικού τύπου, η οποία όχι μόνον είναι αδιάβροχη σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, αλλά και εξαιρετικά επιθετική κάθε φορά που κρίνει ότι διακυβεύονται τα προνόμιά της. Αυτή η γραφειοκρατία, με ηγέτες δήθεν συνδικαλιστές, όχι μόνον παρεμπόδισε και ακύρωσε τις περισσότερες προσπάθειες παραγωγικής βελτιώσεως και εξελίξεως της οικονομίας, αλά επεδόθη και σε μία πρωτοφανή κατασπατάληση δημοσίου πλούτου, εμποδίζοντας κάθε πρωτοβουλία εξορθολογισμού του Δημοσίου.

Από ποσοτικής πλευράς, την περίοδο 1984-2009 έχουμε καταγράψει ακυρώσεις 1.260 επενδυτικών σχεδίων, συνολικής αξίας 21 δισεκατ. δολλαρίων περίπου, μέσω των οποίων θα είχαν δημιουργηθεί και 100.000 θέσεις εργασίας. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), αυτή η πληθωρική γραφειοκρατία απορροφούσε 7% παραπάνω από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας μας σε σύγκριση με άλλες χώρες μέλη του Οργανισμού –ποσοστό που σωρευτικά αντιστοιχεί σε 220 δισεκατ. ευρώ για την περίοδο 1982-2009. Αν στο ποσό αυτό προστεθούν εκβιαστικές απεργίες, κλοπές, σπατάλες, καταχρήσεις και άλλα τινα, τότε μπορούμε άνετα να μιλήσουμε για μία «μεγάλη ληστεία», ύψους 500 δισεκατ. ευρώ, ήτοι δύο φορές το σημερινό ΑΕΠ της χώρας.

Με το ξέσπασμα της κρίσεως, η ελληνική γραφειοκρατία είδε να περιορίζονται αμοιβές και συντάξεις των μελών της, πλην όμως ουδείς δημόσιος υπάλληλος απελύθη. Αντιθέτως, σημαντικό μέρος από τις δανειακές ενέσεις που δέχεται η χώρα απορροφάται από την γραφειοκρατία, η οποία δεν διστάζει να απεργεί για ψύλλου πήδημα εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.

Στην αντίπερα όχθη, ο ιδιωτικός τομέας της εργασίας και των επιχειρήσεων πληρώνει βαρύτατο τίμημα στον βωμό της κρίσεως. Τα δύο τελευταία χρόνια, βοηθούντων και των «ομάδων εφόδου» της κομμουνιστικής αριστεράς, πάνω από 700.000 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα είναι άνευ εργασίας και περί τις 200.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν κλείσει. Από την άλλη, υγιείς ιδιωτικές επιχειρήσεις κλονίζονται και η πρώτη βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός, παραπαίει. Εν ολίγοις, η ιδιωτική οικονομία απειλείται και αυτή με κατάρρευση και το μέλλον της κυριολεκτικά κρέμεται από μία κλωστή.

Όλα αυτά αποτελούν βούτυρο στην φρυγανιά αδίστακτων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες, μέσα από την αντιμνημονιακή ρητορική τους, επιχειρούν μία μεγάλη απάτη. Ερήμην της πραγματικότητος, προσπαθούν να προσεταιρισθούν τους εγκάθετους του πελατειακού πολιτικού συστήματος, ήτοι τους βολεμένους του δημοσίου τομέα –που στην ουσία είναι και η πηγή της κρίσεως δημοσίου χρέους που πλήττει την Ελλάδα. Χωρίς ίχνος αιδούς, τούς υπόσχονται «μαγικές λύσεις», που είναι το ισοδύναμο τού «λεφτά υπάρχουν» του κ.Γιώργου Α. Παπανδρέου. Προτείνουν αναδιαπραγματεύσεις του μνημονίου και άλλα παρόμοια, χωρίς να εξηγούν πού θα βρεθούν τα χρήματα για να χρηματοδοτηθούν τα ελλείμματα του Δημοσίου –τα οποία, βέβαια, θα πάρουν την ανηφόρα αν αντιστραφούν οι πολιτικές του μνημονίου. Αποκρύπτουν, επίσης, το γεγονός ότι ήδη, λόγω της ακυβερνησίας, τα ελλείμματα αυτά μεγαλώνουν, με δεδομένες τις καθυστερήσεις στην είσπραξη φορολογικών εσόδων και το πάγωμα των αποκρατικοποιήσεων.

Οι νέοι αυτοί πολιτικοί αγύρτες κάνουν πως δεν βλέπουν την φυγή των καταθέσεων από τις τράπεζες και προσποιούνται πως δεν γνωρίζουν ότι καμμία ανάπτυξη δεν θα μπορέσει να υπάρξει στην Ελλάδα με χρεοκοπημένο τον τραπεζικό τομέα –ο οποίος μόνον αν αρχίσουν να επανακάμπτουν οι καταθέσεις θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να παίξει αναπτυξιακό ρόλο. Ας σημειωθεί δε ότι τα 18 δισεκατ. ευρώ κεφάλαια που δίδονται στις τράπεζες προέρχονται από την περίφημη δανειακή σύμβαση που ορισμένοι θέλουν να επαναδιαπραγματευθούν, ενώ ταυτοχρόνως μάς λένε ότι λεφτά υπάρχουν για ανάπτυξη της οικονομίας ακόμη και αν καταγγείλουμε το μνημόνιο. Πρόκειται για ψεύδος ολκής, το οποίο στις σημερινές συνθήκες προσλαμβάνει εγκληματικό χαρακτήρα. Η χώρα αντιμετωπίζει κολοσσιαίο πρόβλημα ρευστότητας και αν οι καταθέσεις στις τράπεζες πέσουν κάτω από τα 150 δισεκατ. ευρώ, την στιγμή που οι οφειλές προς αυτές ξεπερνούν τα 250 δισεκατ. ευρώ, η κατάσταση θα γίνει μη αναστρέψιμη.

Ποιος θα καταβάλει, τότε, το κόστος της μεγάλης πολιτικής απάτης;

Το αρθρο μπορείτε να το δείτε εδώ .

Σημείωση CapiDiCapi: Το 35% του πληθυσμού δεν παράγει προιόν αλλά υπηρεσίες στην πλειοψηφία του. Ο Ιδιωτικός τομέας πρέπει να συντηρεί το παραπάνω ποσοστό του πληθυσμού, με τη διαφορά ότι το 20% (του Ιδιωτικού τομέα) είναι άνεργοι. Πως θα δουλέψει το μαγαζί; Όταν από το εργασιακό δυναμικό της Ελλάδας που δημιουργεί το ΑΕΠ είναι 1.100.000 Δημόσιοι Υπάλληλοι, 1.100.000 είναι ανεργοι, 1.800.000 είναι συνταξιούχοι και οι υπόλοιποι επιχειρηματίες, μαγαζάτορες, βιοτέχνες κ.λ.π, σύνολο 4.000.000 ανθρωποι. Μήπως καταλάβατε γιατί εχουμε χρεοκοπήσει και εξακολουθούμε (μερικοί) να ζούμε στο κόσμο μας;

Advertisements

Written by CapoDiCapi

5 Ιουνίου 2012 στις 07:06

Ένα Σχόλιο

Subscribe to comments with RSS.

  1. Πάρα πολύ σωστά. Ζούμε μιά στυγνή δικτατορία των δημοσίων υπαλλήλων και των συνδικαλιστικών οργανώσεών τους. Και βέβαια δεν θα κατηγορήσω τον μέσο υπάλληλο που το μόνο που έκανε είναι να βρει μιά θέση για την επιβίωση, αλλά αυτούς που έκαναν τις μαζικές και αλόγιστες προσλήψεις στο δημόσιο για να εισπράξουν ψήφους και να μπορέσουν κι αυτοί να λεηλατήσουν το δημόσιο ταμείο με τον δικό τους τρόπο.

    Στις πολιτισμένες χώρες της δύσης η οικονομική δραστηριότητα περιλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό, την παραγωγή βιομηχανικών και αγροτικών προϊόντων καθώς και υπηρεσιών που υποστηρίζουν τις δύο αυτές δραστηριότητες (μεταφορές, διανομή, λογισμικά προϊόντα, κ.α.). Εμείς δεν θελήσαμε ή δεν μπορέσαμε ή δεν ενθαρρυνθήκαμε να κάνουμε το ίδιο και καταλήξαμε να είμαστε όλοι εξαρτημένοι από την κρατική μηχανή για την επιβίωσή μας. Υπήρχε βιομηχανία στην Ελλάδα, αλλά δεν εξελίχθηκε και ό,τι δεν εξελίσσεται πεθαίνει. Υπήρχε αγροτική παραγωγή, αλλά ούτε κι αυτή εξελίχθηκε, αντιθέτως, οι αγρότες έπεσαν θύματα κι αυτοί, της κομματικης εκμετάλλευσης και τους δόθηκαν κίνητρα για να μην εργάζονται σωστά, αλλά να εισπράττουν κάθε είδους επιδοτήσεις ακριβώς γι’ αυτό και, φυσικά, να ψηφίζουν τους …επιδοτούντες!

    Πώς να αλλάξεις αυτό το μπάχαλο, χωρίς δραστικές διαδικασίες και χωρίς να ματώσουν, μοιραία, κάποιοι; Δύσκολα τα πράγματα, εκεί που φτάσαμε!

    heliotypon

    22 Νοεμβρίου 2012 at 08:41


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: