Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Να σταθούμε όρθιοι και Μάχιμοι

leave a comment »


Ζούμε σε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση, όπου η πολιτική όχι μόνο έχει χάσει το ρόλο της χωρίς να τον αναζητεί, αλλά έχει βρει έναν τρόπο να δικαιολογείται, εμφανίζοντας τα πάντα ως αντικειμενικά. Οι λάτρεις του μνημονίου δείχνουν για τα καλά και τα κακά το μνημόνιο και αντιστοίχως κάνουν και οι πολέμιοι. Είναι μια μπερδεμένη κατάσταση.

Κατά του μνημονίου επίσης έχουν στραφεί όλα εκείνα τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, της αναξιοκρατίας και του εξευτελισμού, που ως συνδικαλιστές έκαναν τον τροχονόμο στις κομματικές ορέξεις και κράταγαν τα κιτάπια που συνέδεαν τουςκομματικούς εκβιασμούς με το μεροκάματο. Μετανόησαν ξαφνικά ή δεν μπορούν να λειτουργήσουν όπως παλιά;

Ας απαντήσει ο καθένας κατά περίπτωση με την εμπειρία του. Στις μνημονιακές δυνάμεις ανήκουν όλοι εκείνοι οι μουτζαχεντίν των αγορών που διοίκησαν την χώρα και την έφεραν εδώ που την έφεραν, με τις περισπούδαστες συνταγές του London School of Economics και των ευαγών ιδρυμάτων.

Απο την αλλη μεριά υπήρχε και η άλλη Ελλάδα, αυτή του λάιφστάιλ. Πολλοί βιοτέχνες του λάιφστάιλ λοιπόν κυκλοφορούν ακόμη στα μήντια, ξεπουπουλιασμένοι, κυνηγώντας το μεροκάματο του κλόουν με το πλατινένιο ρινοδιάφραγμα, άλλοι ξεπλένονται ως δημοσιογράφοι αφού ξέπλυναν χρήμα, άλλοι υποδύονται τους ξινούς τιμητές και τις Αντουανέτες. Οι περισσότεροι ξέπεσαν. Η παράγκα κατέρρευσε, τα σελέμπριτι θρηνούν στο Μεταγωγών και στα πρωτοδικεία, ξεπουλάνε Ντόλτσε ε Καμπάνα, Καγιέν, Λέξους και σπίτια.Οι μαικήνες τους κάνουν ότι δεν τους ξέρουν, δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα. Μαζί με την παράγκα όμως καταρρέει και η χώρα που τους ανέχθηκε, τους έθρεψε, τους μιμήθηκε και τους θαύμασε.

Ομως εγώ επιμένω σε εκείνη την Ελλάδα, αυτή που βλέπω μπαινοβγαίνοντας σε ηλικίες, κλέβοντας ομιλίες και σημάδια εφήβων, είκοσι-κάτι, τριάντα-φεύγα, μεσηλίκων, ηλικιωμένων. Σε καφενεία, τραπεζώματα, ραδιοθαλάμους, σε φυσαλίδες σοσιαλμηντιακές και σωματικές προσκρούσεις, όλοι μου μεταγγίζουν δύναμη και πίστη στη ζωή. Σκέφτομαι ότι αυτό το κεφάλαιο είναι αφάγωτο, οι άνθρωποι: απρόβλεπτοι, ανόμοιοι, πληγωμένοι, σκόρπιοι, παρ’ όλ’ αυτά ακατάβλητοι, πομποί αισθημάτων και ζωτικότητας.

«Θα σταθούμε όρθιοι, ρε!» μου σφίγγει ζωηρά το χέρι και με χτυπάει στον ώμο.

Advertisements

Written by CapoDiCapi

7 Μαρτίου 2012 στις 07:53

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: