Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Ιδιωτική Ασφάλιση και Ανεπάρκεια του δημόσιου συστήματος

leave a comment »


Πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης των ατόμων που εισέρχονται στην τρίτη ηλικία και συνταξιοδοτούνται μπορεί και επιχειρεί να διαδραματίσει η ιδιωτική ασφάλιση. Στο πλαίσιο αυτό ο συμπληρωματικός ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας χρειάζεται ουσιαστική αναβάθμιση, καθώς αποτελεί σημαντική παράμετρο λύσης του συνταξιοδοτικού προβλήματος.

Η ανάγκη μιας τέτοιας λύσης πηγάζει και υπαγορεύεται από την πανθομολογούμενη ανεπάρκεια και αδυναμία του δημόσιου συστήματος, τουλάχιστον στην παρούσα χρονική συγκυρία, να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες των πολιτών τρίτης ηλικίας, η οποία οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων. Πρώτα και κύρια, έχει επέλθει πλέον βαθιά αλλαγή των παραμέτρων πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το δημόσιο σύστημα συνταξιοδότησης. Για παράδειγμα, ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί να αντιστοιχούν 4 εργαζόμενοι προς 1 συνταξιούχο, σήμερα αναλογούν 2,2 εργαζόμενοι προς 1 συνταξιούχο. Επιπλέον, αλλαγή των παραμέτρων συνιστά και η επιμήκυνση της διάρκειας ζωής κατά 15 και πλέον έτη κατά μέσο όρο, γεγονός που οδηγεί στη σημαντική αύξηση του κόστους ανά συνταξιούχο.

Βασική επίσης παράμετρος που οδηγεί στην αδυναμία ανταπόκρισης του δημοσίου συστήματος αποτελεί η εισφοροδιαφυγή, την οποία το κράτος δεν φαίνεται να μπορεί να πατάξει, αν και διατείνεται ότι το επιθυμεί. Τέλος, μία ακόμη ζωτική πτυχή του προβλήματος αποτελεί η κακή διαχείριση των εισφορών και της περιουσίας των ταμείων, όπως αυτή έχει πλέον καταγραφεί.

Πολλαπλές ωφέλειες

Ωστόσο, άσχετα με τις αιτίες, και μπροστά στην απτή κακή κατάσταση της δημόσιας ασφάλισης, κάθε πολίτης πρέπει να έχει εναλλακτικές λύσεις επιβίωσης στη δύσκολη γι’ αυτόν περίοδο των γηρατειών του, μεταξύ των οποίων η ιδιωτική ασφάλιση μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Για να γίνει αυτό πρέπει οι πολίτες, το κράτος, αλλά και ο κλάδος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, να κατανοήσουν τις ωφέλειες που θα έχουν, οι οποίες είναι πολλαπλές και άμεσα συνδυαζόμενες.

Το κράτος ωφελείται καθώς μεταξύ άλλων εξασφαλίζει τη δική του απαλλαγή από τις κοινωνικές πιέσεις που ασκούνται από εκατομμύρια πολίτες. Επιπλέον, εισπράττει χωρίς δική του συμμετοχή στην πληρωμή συντάξεων καθαρά έσοδα από πολλές πηγές, χωρίς δυνατότητα φοροδιαφυγής (φορολογία στην πηγή), από διαμεσολαβούντες, προσωπικό διαχείρισης, από τα κέρδη των ασφαλιστικών εταιρειών και βέβαια από φόρους ασφαλίστρων. Παράλληλα, καταπολεμά τον πληθωρισμό, καθώς εάν αυτά τα μικρά ετήσια ποσά δεν οδηγηθούν σ’ αυτή την υποχρεωτική και πειθαρχημένη αποταμίευση, θα προσανατολιστούν στην κατανάλωση (αφού κανείς δεν μπορεί να κάνει σοβαρή επένδυση με 500 και 1.000 ευρώ το χρόνο), και όπου υπάρχει αυξημένη ζήτηση υπάρχει και πληθωρισμός. Τέλος, δημιουργεί πιο ευτυχισμένες κοινωνίες και εκπληρώνει το ρόλο του ως κράτος πρόνοιας χωρίς δικό του κόστος, χρηματοδοτώντας αναπτυξιακούς στόχους μέσω π.χ. των ομολόγων ελληνικού Δημοσίου, στα οποία υποχρεωτικά επενδύουν οι ασφαλιστικές εταιρείες.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι ασφαλισμένοι πολίτες, οι οποίοι περιμένουν σημαντικά ανταποδοτικά οφέλη από ένα συνταξιοδοτικό συμβόλαιο, τα οποία δεν επιθυμούν να υπόκεινται σε αστάθμητους παράγοντες και αυθαίρετες αλλαγές. Έτσι, μέσω ενός συνταξιοδοτικού προγράμματος κερδίζουν τη γαλήνη και την ηρεμία ότι στη δύσκολη ηλικία των γηρατειών θα έχουν τα μέσα να ζήσουν χωρίς παρεκκλίσεις από τον αρχικό τους προγραμματισμό, με αποτέλεσμα να κερδίζουν την αυτονομία τους. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι γεράματα με χρήματα είναι πολύ λιγότερο γηρατειά από ό,τι είναι τα γεράματα χωρίς χρήματα. Ειδικότερα, η ιδιωτική ασφάλιση έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα ως συμπληρωματική της δημόσιας –και όχι μόνο–, που την καθιστούν απαραίτητη. Για παράδειγμα, δεν έχει κόστος, καθώς λειτουργεί με ένα σύστημα προγραμματισμένης αποταμίευσης. Σημαντικό είναι επίσης ότι δεν χάνονται οι εισφορές σε περίπτωση μη θεμελίωσης δικαιώματος συνταξιοδότησης, όπως π.χ. συμβαίνει στο Δημόσιο, ενώ ο πολίτης επιλέγει το ύψος της σύνταξης και την ηλικία συνταξιοδότησής του με υψηλές αποδόσεις. Τέλος, το συνταξιοδοτικό πρόγραμμα μπορεί να αποκτηθεί με εφάπαξ ποσό, όπως αποκτάει κανείς π.χ. ένα σπίτι, ή με ετήσιες (μηνιαίες) δόσεις.


Σημαντικά ωφελημένες βγαίνουν όμως και οι ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ παράλληλα διαδραματίζουν και έναν κοινωνικό ρόλο. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι μια ασφαλιστική εταιρεία κερδίζει μέσα σε προδιαγεγραμμένα όρια από τις επενδύσεις και από την ορθή κατανομή του χαρτοφυλακίου της. Επίσης, το επιχειρηματικό της ρίσκο είναι μικρό, αφού δεν εκτίθεται σε κινδύνους αποζημιώσεων, καθώς ο όποιος κίνδυνος είναι κυρίως επενδυτικός, που λόγω της εκ του νόμου επιβεβλημένης κατανομής σε επενδύσεις συγκεκριμένων τομέων σχεδόν εξαλείφεται. Τέλος, ένα επιπλέον κέρδος για τις ασφαλιστικές είναι ότι το συγκεκριμένο πελατολόγιο χρησιμοποιείται και για άλλους κλάδους ασφάλισης, αυξάνοντας έτσι τον κύκλο εργασιών τους.

Είναι φανερό λοιπόν ότι πέραν του συμπληρωματικού σημαντικού ρόλου της ιδιωτικής ασφάλισης στη λύση του συνταξιοδοτικού προβλήματος στη χώρα μας, προκύπτουν και πολλαπλά οφέλη για τα εμπλεκόμενα μέρη, τα οποία μπορούν να εξαργυρωθούν αν υπάρξει θέληση συνεργασίας και δημιουργικού διαλόγου.

Αντιόπη Σχοινά

FreeSunday.gr

Advertisements

Written by CapoDiCapi

20 Μαΐου 2011 στις 07:33

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: