Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Η Δημοκρατία του Σήμερα..

leave a comment »


Σήμερα αυτοί που διαφημίζουν και διθυραμβολογούν την δημοκρατία, είναι μόνο αυτοί που την απομυζούν. Κανείς άλλος. Οι μανδαρίνοι αυτής της πραγματικότητας. Η δημοκρατία διακινεί και διαχειρίζεται πλέον τεράστια οικονομικά ποσά και συμφέροντα, και έχει μεταλλαχτεί σε έναν ολοκληρωμένο επιχειρηματία ολοκάθαρα. Και μάλιστα μπαταχτσή από την μια και κρατικοδίαιτο από την άλλη, όπως ακριβώς το αρρωστημένο και παρασιτικό πρότυπο όλων των ντόπιων επιχειρηματιών.
Οι πολίτες το ξέρουνε πια με κλειστά αυτιά και μάτια. Ζούμε αυτές τις σύγχρονες δημοκρατίες των χρεών και των ατέλειωτων ομολόγων του δανεισμού και του ολοκληρωτικού ξεπουλήματος, και περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να καταρρεύσουμε αύτανδροι μέσα σε αυτή την οικονομική φούσκα που κατασκευάσαμε όλοι μαζί παρακαλώ, και αναπνέουμε όλοι μαζί πάλι.
Εν τούτοις η δημοκρατία εκεί τον χαβά της. Διαλαλεί την αγάπη της για το δίκαιο και σουρομαδιέται να την πιστέψουμε σε ένα θέατρο όπου κανείς δεν βλέπει πια την παράσταση, κοπτόμενη υπέρ αυτού στα κείμενα και στους λόγους της. Επιμένει όμως, γιατί ξέρει ότι το δίκαιο είναι το αρχικό θεμέλιο της. Το μοναδικό της. Πάνω σε αυτό στηρίζεται. Χωρίς αυτό είναι στον αέρα. Δεν ξεχωρίζει από το οποιοδήποτε άλλο καθεστώς. Από μια χούντα ή μια απολυταρχία. Γιαυτό αγωνιά τόσο πολύ, για αυτό χρειάζεται να πασπαλίζει διαρκώς τον εαυτό της με χρυσόσκονη δικαίου να φαίνεται όχι μόνο δημοκρατία αλλά και δίκαιη δημοκρατία γιατί αυτά τα δυό ξέρει καλά ότι πάνε μαζί.
Αδιέξοδο. Ο χορός της αρχαίας κωμωδίας θα σχολίαζε αυτή την αντίφαση σαν το ανεξήγητο της μοίρας για να ξεκαρδιστούν οι θεατές της. Σαν το παράδοξο των θεών, για να σατιρίσει Ευριπιδιακά αυτή την διαβόητη αγάπη της δημοκρατίας για το δίκαιο. Κάθε τόσο η δημοκρατία σκαρώνει τέτοια γουστόζικα παράδοξα από τα μικρόφωνά της υπέρ του δικαίου, για να ελαφραίνει ίσως με τα κωμικά της καμώματα την τραγωδία που μας οδήγησε.
Όμως για να καταλάβουμε πως συμβαίνει αυτό, και πως φτάσαμε εδώ, θα πρέπει να δούμε την δημοκρατία από την αρχή. Από τότε που γεννιέται στα μυαλά των ανθρώπων. Να ακούσουμε τις απόψεις της ίδιας για τον εαυτό της και την εμπειρία της. Γιατί διαβάζοντάς μας εδώ θα αναφωνούσε προσβεβλημένη: μα εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι, αυτό που βλέπετε είναι το τέρας μου. Ένας πολιτικός Φρανκεστάιν αντί για μένα, το αποτέλεσμα μετά από αμέτρητες πολιτικές επεμβάσεις σε ένα χειρουργικό τραπέζι οικονομικών συμφερόντων. Γιαυτό διαπιστώνετε αυτά για μένα.
Ποιός θα περίμενε τότε, πως η δημοκρατία που απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα δεσμά του, που εκτίναξε το δίκιο από το στήθος του σε όλο τον πλανήτη, που έστειλε την σκέψη του στα ουράνια, θα μετατρεπόταν στο αντίθετό της και θα έδενε χειροπόδαρα τον άνθρωπο που κάποτε είχε απελευθερώσει, και θα σκλάβωνε πάλι το πνεύμα και την καρδιά του, που αυτή είχε πρώτη ελευθερώσει.
Μάλιστα η σύγχρονη πλαστογραφημένη δημοκρατία, για να νομιμοποιήσει τον εαυτό της επειδή δεν την πιστεύει κανείς, έφτασε στο εξευτελιστικό σημείο να συγκρίνεται με το χειρότερο που υπάρχει, τις δικτατορίες και τον σύγχρονο αναβαθμισμένο βαρβαρισμό και να δηλώνει κάθε τόσο μέσα από ανεκδιήγητους κακομοίρηδες διανοούμενους, πως είναι το καλλίτερο σύστημα από όσα υπάρχουν. Κατάντια!
Αλλά πως κατέληξε η δημοκρατία να είναι κατά των πολιτών της, πως κατέληξε να είναι εναντίον του δικαίου κυρίως μετά από αιώνες. Μέσω των βουλευτών της βέβαια, των εκπροσώπων της. Δεν της άρεσε η αμεσότητα και η αυτονομία, ήθελε την εμμεσότητα και την ετερονομία. Την εξάρτηση. Γιατί οι εκπρόσωποι μπορούν να αγοραστούν όλοι για να παραμείνουν βουλευτές. Αλλιώς θα μείνουν άνεργοι. Αυτός είναι ο νόμος στις δημοκρατίες τέτοιου τύπου. Και όποιος δεν το παραδέχεται αυτό να κάνει παρέα μαζί τους και να μην μιλάει μαζί μας. Γιατί αυτό είναι το επάγγελμά τους. Μόνιμος εκπρόσωπος του λαού. Όχι συγκυριακά ή εφ άπαξ, αλλά μόνιμος. Τόση προσωπική παρακμή. Όλοι; θα ρωτήσετε. Όλοι! Αλλοι λιγώτερο αλλοι περισσότερο. Αυτό γίνεται παντού σε Αμερική και δύση. Τάζουν τα πάντα για να βγούνε βουλευτές και χρηματοδοτούνται από μαύρο ή ύποπτο χρήμα. Φυσικά μετά είναι τελειωμένοι, ψηφίζουν τα νομοσχέδια των οικονομικών συμμοριών. Και κάποιοι λίγοι που θα αρνηθούν, θα τους κατσιάσουν οι άλλοι και θα τους καταστήσουν φυτά ή γραφικούς της διαμαρτυρίας.
Γιατί τίποτα δεν μπορεί να ανθίσει στα πολιτικά πράγματα εάν δεν έχει την κοινωνία και τους πολίτες να το αναζωογονούν, να το υγιαίνουν και να το δυναμώνουν συνέχεια με τις αποφάσεις τους και όχι με την ψήφο τους μόνο κάθε τέσσερα χρόνια.

Advertisements

Written by CapoDiCapi

11 Ιανουαρίου 2011 στις 07:18

Αναρτήθηκε στις Ανθρωπος, Κοινωνια, Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: