Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Ο Νέος Εμφύλιος

leave a comment »


Στον καινούργιο λοιπόν αιώνα, οι νεοέλληνες ζούνε μέσα σε ένα γενικευμένο πολλαπλό εμφύλιο και δεν το ξέρουνε.
Γιατί δεν έχει πια δυό παρατάξεις όπως ο προηγούμενος με τους αντάρτες από την μια και τους δωσίλογους με τους γερμανόφιλους και τους ταγματασφαλίτες από την άλλη, αλλά αμέτρητες. Έχει τόσες όσες και τα σωματεία και οι συντεχνίες τους, για να μην επεκταθεί κανείς σε περισσότερες ατομικές διαμάχες που γεννιόνται από την ίδια την υφή του άγριου καπιταλισμού καθημερινά. Κάθε ομάδα είναι εναντίον όλων των άλλων, και απλώς συμμαχούνε ευκαιριακά μεταξύ τους. Πουθενά η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα. Απούσα η κοινή μοίρα των ανθρώπων όπως μας μήνυσαν όλες οι προηγούμενες εποχές.

Αλλά το πιο τρομακτικό είναι, ότι σε αυτόν τον πόλεμο, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κανόνας! Οικονομικός, νομικός, κοινωνικός, πολιτικός, ιστορικός, πολιτισμικός, εθνικός, ηθικός, δικαιακός. Καταργήθηκαν όλοι από την απαίτηση του κέρδους και του απόλυτου ανταγωνισμού που το συνακολουθεί. Αλλά κυρίως και προ πάντων, δεν υπάρχει καμιά τιμωρία! Καμία συνέπεια! Σε σημείο που δεν το πιστεύεις ενώ είναι έτσι. Που αν έχεις γνωστό, μέσον και κονέ, δεν χρειάζεται να υπακούς τον νόμο. Κανένα νόμο. Ακόμη και από ανθρωποκτονία ξεφεύγεις. Οι υπεξαιρέσεις δε των ταμείων του κράτους και τα οικονομικά εγκλήματα εις βάρος της πολιτείας κατάντησαν πασατέμπος. Που αν το πεις σε πολίτη άλλης ευρωπαϊκής χώρας ή στην Αμερική αλλά και πάρα πέρα, κινδυνεύεις να σε θεωρήσει φαιδρό και ανόητο. Γιατί παντού κλέβουν, αλλά πουθενά χωρίς κόστος και τόσο πολύ. Γιατί εκεί λειτουργεί ο νόμος αρκετά. Εδώ τίποτα δεν λειτουργεί από την μανία και την αποφασιστικότητα αυτού του λυσσασμένου εμφύλιου. Σε αυτόν τον πόλεμο, κανείς δεν διαφωνεί με την λογική της κλοπής, αυτό το αγαπημένο σπορ του κεφαλαίου που κατόρθωσε να το μεταγγίσει στους πολίτες της Γραικίας, παρά μόνο διαμαρτύρεται γιατί δεν του δίνουν και αυτού την ίση δημοκρατική ευκαιρία να αρπάξει! Τον αδικούν δηλαδή και αυτός διαμαρτύρεται ή μόνος του ή μέσα από την συντεχνία του συνήθως. Αυτό είναι όλη η θλιβερή μας πραγματικότητα. Αυτή είναι όλη η αλήθεια μας.

Ισότητα στην κλοπή! Απίστευτα πράγματα. Αυτό είναι το σύνθημα που αναβλύζει από τα μυαλά των μικρομεσαίων. Αυτών των εκλεκτών των πολιτικών ρητόρων, που έχουν αγκαλιάσει όλα τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου και τα πιέζουν, αφού πρώτα διαπλέχθηκαν μαζί τους ψηφοθηρικά. Να το παιχνίδι που καθαρό ξετυλίγεται μέσα στον πολιτικό χρόνο. Γιατί άρπαξες εσύ, θα αρπάξω και εγώ. Είναι τόσο κυνική και καταλλοτριωμένη η κατάσταση που σε τρομάζει να την γράφεις. Ένας κλεπτικός συναγωνισμός μεταξύ μεγάλου κεφαλαίου και μικρού ή μεσαίου, απλωμένος παντού στη ζωή. Δεν τολμάς να κυκλοφορήσεις και σου ορμάνε όλοι. Ότι αρπάξει ο καθένας.

Έγινε δε λαϊκός και πανελλήνιος κανόνας και αποτυπώνεται αποκαρδιωτικά σε κάθε ελάχιστη μικροέκφραση του καθημερινού κοινωνικού μας βίου. Πριν σε κλέψει ο νόμος και ο παρανόμος στα αναρίθμητα πια διόδια της καθημερινότητας που στήνει η κάθε χολεριασμένη κυβέρνηση, έχουν προλάβει να σε κλέψουν οι πολίτες μόλις βγεις από το σπίτι σου το πρωί για να πας στην δουλειά σου. Ο περιπτεράς, ο ψιλικατζής, ο ταξιτζής. Ακόμη και ο κουλουράς διψάει για κέρδος. Έφτασε το κουλούρι στο ευρώ. Κανένας κανόνας.

Όπου στήνονται διαρκώς ανύπαρκτες συμμαχίες φάρσες, αλλοπρόσαλλες λυκοφιλίες εφήμερες, μεταξύ δούλων, πλουσίων, μπράβων, χαφιέδων, φτωχών, δεξιών, αριστερών, βασιλικών, φασιστών, επιστημόνων, αμόρφωτων, μορφωμένων, συνδικαλιστών, φοιτητών, μαθητών, εργατών, αγροτών, κλητήρων, μιζαδόρων, τοκογλύφων, κλεπταποδόχων, παπατζήδων, απατεώνων, δημοσίων υπαλλήλων, συζύγων, γονιών-παιδιών, κινημάτων κάθε καημού και φυράματος, με την εποπτεία και την κανοναρχία της λογικής και της νοοτροπίας των αετονύχηδων του εμπορισμού. Ο καθένας είναι απολύτως μόνος του και μάχεται μόνο για τον εαυτό του. Κάθε συλλογικότητα έχει διαλυθεί.

Η κλοπή κάθε είδους στην Ελλάδα, νομιμοποιήθηκε κραυγαλέα επίσημα από κοινωνία και κράτος, περισσότερο από κάθε άλλη εστία του πιο άγριου καπιταλισμού. Θεωρείται από πολίτες και εξουσία, από τάξεις και διαστρώματα, ως εθνικό και ιστορικό κατόρθωμα, ύψιστης ανθρώπινης ικανότητας και εξυπνάδας! Ακούμε συνεχώς τον θαυμασμό του σώματος για όποιον τα κατάφερε, για όποιον την έκανε. Ο παράδεισος της παγκόσμιας αλληλολεηλασίας. Οικονομικής, ψυχικής, πνευματικής.

Αποτέλεσμα, η ατιμωρησία αυτή της αρπαγής, επεκτάθηκε μέχρι τα εθνικά εγκλήματα, με ακλόνητης αποφασιστικότητας νόμους φανερούς και αθέατους, ισχύος μάλιστα μέχρι άγραφης θέσμισης. Κάθε κυβέρνηση της ΕΡΕ και της Ένωσης κέντρου παραχωρεί ένα κομμάτι εθνικής κυριαρχίας με τη σύμφωνη γνώμη των ψηφοφόρων της. Γιατί αυτές οι δυό κυβερνήσεις υπάρχουν μόνο ακόμα στον τόπο, και οι αμειβόμενοι ειδικοί των ανώτατων ιδρυμάτων της χώρας δεν το ξέρουν καν. Νομίζουν ότι τώρα έχουμε ΝΔ και πασόκ. Δεν έχουν καταλάβει ότι ο χρόνος σταμάτησε στο 1944. Τότε που παράδωσε την Ελλάδα στους Άγγλους ο κύριος Γ. Παπανδρέου παππούς. Αυτό βιώνουμε ακόμα, την νίκη των τζακιών της κουκούλας. Από τότε αλωνίζουν χωρίς διακοπή στο φέουδό τους παρέα με τα άλλα μπουμπούκια τους γερμανοφορεμένους.

Advertisements

Written by CapoDiCapi

10 Ιανουαρίου 2011 στις 07:30

Αναρτήθηκε στις Ελλάδα, Κοινωνια, Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: