Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Η συμπαθής «τάξη» των συμπαθών

leave a comment »


«Η μετριοφροσύνη με βοηθούσε να διαπρέπω, η ταπεινοφροσύνη να υπερτερώ και η αρετή να καταπιέζω».

Αλμπερ Καμυ
Ο λόγος σήμερα για μια μεγάλη κατηγορία εργαζομένων, αυτούς που κατέχουν το πτυχίο, το δίπλωμα του συμπαθούς.

Είναι αυτοί που ενώ έχουν μηδαμινά προσόντα, ανύπαρκτες ουσιαστικές επιδεξιότητες και κανένα ταλέντο, έχουν συγχρόνως την ταπεινότητα να το παραδέχονται. Mε άλλα λόγια, είναι αυτοί που καλύπτουν τις ελλείψεις και την ασημαντότητά τους πίσω από τη μάσκα, από τον μανδύα της σεμνότητας.

Δύσκολα μπορεί κανείς να τους αντιπαρατεθεί, χωρίς, αργά ή γρήγορα, να αναρωτηθεί ποιός είναι ο χειρότερος: Αυτός που κρύβει τη ματαιοδοξία του, ή αυτός που διαφημίζει την ταπεινότητά του.

Μέτρο και οδηγός επιβίωσης των απανταχού συμπαθών η επιείκεια, συνισταμένη, με τη σειρά της, μιας πληθώρας συνιστουσών ανούσιων αρετών – επιδεξιοτήτων που θα τις ονόμαζα, από δανειζόμενο όρο, «κατοικίδιες αρετές»: Ευγένεια, προσήνεια, καθαριότητα, προθυμία, φιλικότητα, σεμνότητα, «καλοσύνη», καταδεκτικότητα, ευπρέπεια, ακρίβεια προσέλευσης στη δουλειά κ.λπ. Ολες, αυτονόητες, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να υπάρχουν σε κάθε περιβάλλον. Κάτι, ας πούμε, σαν συνθήκες υγιεινής, που όμως συχνότατα μετατρέπονται από μέτριους και αναποτελεσματικούς προϊστάμενους, σε κριτήρια αξιοσύνης και αποτελεσματικότητας.

Στην ίδια ομάδα άλλωστε και με τη βολικότατη σύνεση, όλες οι πάρα πάνω αρετές μοιάζουν με πανάσχημες γεροντοκόρες, που τόσο πολύ τις νοστιμεύεται η ανικανότητα. Η προσωποποίηση της μικρόψυχης ορθοφροσύνης του Χατζηαβάτη. Το «μηδέν άγαν» των μικρών. Τις συναντάμε και στους γλυκομίλητους γιατρούς: «Σηκώστε το ποδαράκι σας», «βγάλτε το πουκαμισάκι σας…» Οσο χειρότερος είναι ο γιατρός, τόσο καλύτερος είναι ο «παρά τη κλίνη» τρόπος του.

Είναι αυτές οι αρετές που όλοι θυμόμαστε πόσο μεγάλη πέραση είχαν κατά τα μαθητικά μας χρόνια. Και που όμως, στατιστικά, παύει να τις συναντά κανείς αργότερα σε σημαντικούς ανθρώπους. Ολες μαζί, το περισσότερο που μπορούν να προσφέρουν είναι να αναπτύξουν εργαζόμενους που διαπρέπουν στο να κάνουν «τα πράγματα σωστά» ( και αν…), αντί να κάνουν «τα σωστά πράγματα».
Στην κορυφαία θέση της κατηγορίας: Η καλοσύνη του μέσου ανθρώπου. Το δίστιχο του Μενάνδρου: «Ανήρ δίκαιος έστιν ουχ΄ ο μη αδικών αλλά όστις αδικείν δυνάμενος μη βούλεται», καθώς και του Δημόκριτου: «Αγαθόν ου το μη αδικείν αλλά το μηδέ εθέλειν», αποδίδονται περαιτέρω από τον Λαροσφουκώ: «Κανέναν δεν αξίζει να τον επαινέσουμε για την καλοσύνη του, αν δεν έχει την δύναμη να είναι κακός». Δηλαδή: «Σε θέλω και νάχεις θεό και να μην προσκυνάς».
Ακόμα και η ανικανότητα, ή έστω η απροθυμία κάποιου να μαθαίνει είναι μια «επιδεξιότητα». Αλλης τάξεως βεβαίως είναι αυτοί που δύσκολα θα καταλάβουν κάτι, αν πληρώνονται να μην το καταλάβουν. Ισως εδώ θα πρέπει να εντάξουμε την άλλη μεγάλη κατηγορία-μάστιγα εργαζομένων τους κουτοπόνηρους. Κύριο όπλο τους: η από αρχαιοτάτων χρόνων μετεξέλιξη της επιτηδειότητας, επί τα χείρω. Ισως, το πρώτο στάδιο της απάτης. Ο ικανός, τίμιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη της επιτηδειότητας, όπως δεν έχει ανάγκη και της απάτης.

Στον αντίποδα, υπάρχει και η όχι και τόσο σπάνια «επιδεξιότητα» κάποιου να αποκρύπτει τις δυνατότητές του. Αλλο κεφάλαιο αυτό.

Advertisements

Written by CapoDiCapi

26 Νοεμβρίου 2010 στις 01:01

Αναρτήθηκε στις Ανθρωπος, Ελλάδα, Κοινωνια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: