Capo Di Capi Weblog

Δέν Υπάρχουν Aθώα Θύματα

Γιατί οι σημερινοί 40ρηδες δεν μπορούν να ελπίζουν σε μια «αξιοπρεπή σύνταξη»

leave a comment »


Θα δανεισθω και θα δημοσιευσω ενα αρθρο το Χρηστου Κωνστα που περιγραφει πολυ σωστα αυτο που ο τιτλος λεει: Γραφει λοιπον ο Χρηστος Κωνστας…

Εάν είχα το δικαίωμα και την απαραίτητη νομιμοποίηση να απευθύνω μία μόνο συμβουλή στους συνομήλικους εργαζομένους της χώρας μου, αυτή θα αφορούσε την πάση θυσία έγκαιρη εξασφάλιση ενός αξιόπιστου, συντηρητικού και ισχυρού ιδιωτικού συνταξιοδοτικού σχήματος.
Δυστυχώς, οι σημερινοί σαραντάρηδες δεν θα μπορέσουν να απολαύσουν τα ασφαλιστικά προνόμια των μεγαλυτέρων.

Το συνταξιοδοτικό πρόβλημα είναι η «βραδυφλεγής βόμβα» στα θεμέλια των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Οι ίδιες οι εταιρείες παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προειδοποιούν ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οφείλουν να λάβουν άμεσα δραστικά μέτρα. Οι έντονες μεταβολές των δεικτών και των αξιών στις αγορές φαίνεται να αποτελούν τη μεγαλύτερη και σαφώς πιο άμεση απειλή για το βιοτικό επίπεδο των Eυρωπαίων. Τα διευθυντικά στελέχη των χρηματοοικονομικών εταιρειών που κρούουν σήμερα τον κώδωνα, αποτελούν ταυτόχρονα μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του.
Τα επόμενα 40 χρόνια, το ποσοστό του ευρωπαϊκού ΑΕΠ που θα δαπανάται για συντάξεις θα αυξηθεί από 10,5% σε 13,5%. Δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. H λύση θα μπορούσε να έλθει από τον περιορισμό της πρόωρης συνταξιοδότησης και των παροχών, καθώς από και την επιβολή υψηλότερων φόρων. H ουσία του προβλήματος όμως είναι η σταδιακή γήρανση του πληθυσμού και αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με σκληρή δημοσιονομική πολιτική.
Τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τις προοπτικές ως ιδιώτες; Αποταμιεύοντας χρήματα, με τα οποία θα αγοράσουμε τα χρηματοοικονομικά προϊόντα που θα μας εξασφαλίσουν μια πιο άνετη ζωή μετά το τέλος της εργασίας. Από τη στιγμή όμως που αυτά τα προϊόντα αποτελούν τα «μυστικά μας όπλα», η αποταμίευση αυτή δύσκολα μπορεί να πραγματοποιηθεί σε συλλογική βάση.
H κυρίαρχη θέση που έχουν οι μετοχές και η εκτενής χρηματοδότηση ιδιωτικών συνταξιοδοτικών σχημάτων στη Βρετανία και τις HΠA συνοδεύονται και από τα χαμηλά ποσοστά αποταμίευσης που χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες αυτές. H κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης για μετοχές στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 επέφερε την εκτίναξη της αξίας τους, χωρίς όμως να δημιουργήσει τα απαραίτητα αποθέματα πλούτου που θα μπορούσαν να μας συντηρήσουν …το 2040. Παρόλα αυτά, πάντως, δεν αποκλείεται τα εγγόνια μας να μας ευγνωμονούν για όλα αυτά που φυτέψαμε…
H αίσθηση της ασφάλειας μετά τη συνταξιοδότηση πρέπει να αποτελέσει το κεντρικό στοιχείο της πολιτικής. H σημερινή ανασφάλεια που επικρατεί παρέχει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να πεισθούν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης ότι τα συνταξιοδοτικά συστήματα καταρρέουν και πλέον οι κυβερνήσεις οφείλουν να εξετάσουν το ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησής τους.
H επιχειρηματολογία αυτή δέχθηκε ισχυρό πλήγμα τα τελευταία χρόνια. H έλλειψη επαγγελματισμού εκ μέρους των στελεχών των χρηματοοικονομικών εταιρειών οδήγησε σε σειρά λαθών που επέφεραν την κατάρρευση των χρηματιστηριακών δεικτών, με αποτέλεσμα τα χρηματιστήρια να μην παρέχουν πλέον τη στερεή βάση για την ασφαλή ιδιωτική συνταξιοδότηση 377 εκατ. Eυρωπαίων πελατών.
Οι επαγγελματίες διαχειριστές κεφαλαίων καταβάλλουν αγωνιώδεις προσπάθειες να περισώσουν ό,τι μπορούν όχι μόνο από τις περιουσίες που πρέπει να διαχειρισθούν, αλλά και από το κύρος τους.
Οι επαγγελματίες fund managers, που περνούν τις ημέρες τους αναλύοντας τους επενδυτικούς κινδύνους και τον αντίκτυπό τους στις μετοχές, είναι το ίδιο «παγωμένοι» όσο οποιοσδήποτε άλλος.
Σε έναν… κανονικό κόσμο οι αισιόδοξοι επενδυτές θα αγόραζαν μετοχές, καθώς οι τιμές τους βρίσκονται σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Οι fund managers όμως ανησυχούν για τον πόλεμο, την τρομοκρατία, την εταιρική διοίκηση. Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Αμέσως μετά τον πόλεμο θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ και τις ανησυχίες για τις καταναλωτικές δαπάνες.
Το νόημα της διαχείρισης του επενδυτικού κινδύνου είναι να εξισορροπήσει κάποιος τις επενδύσεις του, ώστε να αντικατοπτρίζουν τους χρηματοοικονομικούς κινδύνους που έχει εντοπίσει.
Με άλλα λόγια, όλοι εμείς οι σαραντάρηδες του 2000 πρέπει από το υστέρημά μας να διαμορφώσουμε ένα χαρτοφυλάκιο που η απόδοσή του θα είναι θετική, ανεξαρτήτως μελλοντικών «καταιγίδων».
Αυτό προϋποθέτει και τοποθετήσεις σε χρυσό, συνάλλαγμα και επενδύσεις που θα λειτουργήσουν ως αντιστάθμισμα σε τυχόν υποχώρηση των μετοχικών αξιών… Συμπέρασμα; Ο καθένας μόνος του και όπως μπορεί, ή ο σώζων εαυτόν σωθείτω!

Advertisements

Written by CapoDiCapi

14 Σεπτεμβρίου 2008 στις 16:23

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: